Report Sensation Source of Light – Kippenvel tot in de tenen

Zaterdag 7 juli was de datum waar een hele grote groep liefhebbers alweer een jaar naar uitkeken. De nieuwe show van Sensation ging dit weekend traditiegetrouw in Amsterdam in première, met hun nieuwe thema: Source of Light. Duncan Stutterheim, van ID&T, kondigde het al aan in een interview met Giel Beelen; Sensation werd meer club, meer house, minder pop en minder bliep. Een gedurfde wending, die een grootse show en een waardige line-up opleverde.

Na de ‘Innerspace’ editie van vorig jaar werd  ‘Source of Light’ mijn tweede Sensation ooit. De voorbereidingen voor dit feestje voelen alsof je op vakantie gaat. Weken van tevoren kies je al een outfit uit en ben je aan het bedenken hoe de show eruit gaat zien. Bij het bekendmaken van de line-up had ik (en ik was niet de enige) even mijn twijfels, maar dat mocht de pret niet drukken. Sensation is bij voorbaat al het feest van het jaar, dus ook deze editie werd vast en zeker een spektakel.

 

Aangekomen bij de Arena bleek er meteen al een verbetering in de organisatie te zitten ten aanzien van de vorige jaren. De kluisjes, die voorheen beperkt in de Arena aanwezig waren, stonden dit jaar buiten de Arena te wachten op alle jassen, tassen en andere spullen. Hierdoor kon de organisatie voorkomen dat mensen halverwege de avond iets aantrokken wat toch niet onder de dresscode viel en daarnaast was het kluisjestekort meteen opgelost. Twee vliegen in één klap dus. Een klein verbeterpuntje waren de lange rijen bij de ingangen. Waar bij de ene ingang amper iemand stond, moesten mensen uren wachten bij een andere ingang om naar binnen te komen. Dankzij de enorm strenge controle (op JFK Airport ben ik nog minder streng gecontroleerd dan bij deze editie van Sensation) werden de rijen er niet minder op. 

Eenmaal binnen was alle ‘wachtstress’ meteen vergeten. Een enorme bol met vier gezichten eromheen hing ons midden in de Arena op te wachten. Na een drankje en een toiletbezoek nestelden we ons op de tribunes, waar na vijf minuten een knallende opening van start ging. Waar de vorige editie van Sensation nog als zweverig kon worden ervaren, knalde deze opening meteen dwars bij je naar binnen. De sprekende gezichten, de enorme ‘lichtbron’, het vuurwerk en de kracht van ‘de Sensation stem’ (die na zijn afwezigheid weer terug van weggeweest was) gaven mij en de mensen om mij heen kippenvel tot in de tenen. De avond kon beginnen!



Mr. White, de traditionele openingsact van Sensation, gaf een heerlijke funky set weg die de sfeer er lekker inbracht. Wat mij betreft had deze ‘onbekende’ held nog wel even door mogen draaien. Zijn drie kwartier durende set was een kort, maar krachtig begin van een spetterende avond. Dennis Ferrer nam het roer van hem over, na een spetterend tussenshowtje met acrobatiek en veel vuur. De hele show had een duister randje, maar ook dit showelement had een hoog kippenvel gehalte. Ferrer draaide lekker, al moet ik bekennen dat ik zijn set op Pacha Festival lekkerder vond.
 
Dan maar door naar De man zonder schaduw, één van de acts waar ik redelijk kritisch over was. Ik denk dat velen mijn mening delen als ik zeg dat hij de verrassing van de avond was! Een knallende opening waar iedereen vrolijk met reuzenballonnen over en weer gooide zorgde voor een prachtig schouwspel en DMZS draaide een prettige mix van de wat stevigere techno en prettige house invloeden.

 

Het showelement viel vanaf deze artiest wel een beetje weg. De grote kippenvel momentjes waren geweest, het ging nu meer om de muziek. Mark Knight zorgde voor de nodige hitjes met veel afwisseling, iets wat het grote publiek in de zaal zeer op prijs stelde. Na alle denderende techhouse was het een verademing om even een paar ‘meezingers’ als ‘Somethings Got A Hold On Me’ en ‘Somebody That I Used To Know’ door de zaal te horen klinken. Opvolger Riva Starr is eerlijk gezegd compleet aan mij voorbij gegaan, maar draaide blijkbaar lekker mee met de rest van de artiesten, aangezien ik er ook geen slechte herinneringen aan overgehouden heb.

En toen was het tijd voor de afsluiter van de avond. Toen het morgenlicht door het dak van de Arena scheen en een deel van het publiek alweer op weg naar huis was maakte Hardwell zijn entree in de dj booth. De dj had duidelijk zin in dit optreden, die tot één van zijn jongensdromen behoorde. De ene na de andere knallende housetrack werd de zaal in geslingerd. De witte massa danste de laatste krachten uit hun spieren. In plaats van inkakken leek het net alsof de Arena weer even opnieuw tot leven kwam. Een heerlijke eindset van een heerlijke avond. Het podium werd gesloten, de lichten werden gedoofd en de laatste track werd aangekondigd. Van begin tot einde heb ik wederom op en top genoten van dit spektakel. Sensation Amsterdam is voor mij ook dit jaar weer met vlag en wimpel geslaagd. 

Klik hier voor alle foto's van Sensation Source of Light.